خداحافظ.

گذشت لحظه هاي با تو بودن و در پاييز عشقمان

نامي از دوست داشتن باقي نماند

چقدر زودگذر بود قصه من و تو

و در آنروز که دست بي رحم تقدير درو کرد گندمزار دلهايمان را

و تهي شد همه جا از عطر گل عشق

و در کوچ پرنده هاي غمگين در آن کوير آرزو شاعري دل شکسته و تنها

مي نوشت شعري به ياد با هم بودن ها

شعري براي خشکيدن گلهاي عشق در مزرعه دوست داشتنها

قطره اشکي به ياد همه خاطره ها ....

وقتي دلم به درد مياد و کسي نيست به حرفهايم گوش کند،

وقتي تمام غمهاي عالم در دلم نشسته است، وقتي احساس مي کنم دردمند ترين

 انسان عالمم... وقتي تمام عزيزانم با من غريبه مي شوند...

و کسي نيست که حرمت اشکهاي نيمه شبم را حفظ کند...

وقتي تمام عالم را قفس مي بينم...

بي اختيار از کنار آنهايي که دوسشان دارم...

بي تفاوت مي گذرم....

شيشه اي مي شکند...

يک نفر مي پرسد...چرا شيشه شکست؟

مادر مي گويد...شايد اين رفع بلاست.

يک نفر زمزمه کرد...باد سرد وحشي مثل يک کودک شيطان آمد.

شيشه ي پنجره را زود شکست.

کاش امشب که دلم مثل آن شيشه ي مغرور شکست، عابري خنده کنان مي آمد...

تکه اي از آن را برمي داشت مرهمي بر دل تنگم مي شد...

اما امشب ديدم...

هيچ کس هيچ نگفت غصه ام را نشنيد..

دل من سخت شکست اما، هيچ کس هيچ نگفت و نپرسيد چرا ؟

وقتي با تو آشنا شدم؛درخت مهربانيت آنقدر بلند بود که هرچه بالا رفتم آخرش را نديدم

معجون زيبايت آنقدر شيرين بود که هر چه نوشيدم نتوانستم تمامش کنم.

و درياي عشقت آنقدر وسيع بود که هرچه شنا کردم نتوانستم آخرش را ببينم

و سرانجام در آن غرق شدم. اي کاش مي توانستي نجاتم دهي.....

برو که دیدن اشکات منو به گریه میندازه

نگاه کن آخر راهم نگاه کن آخر جادست

نمیشه بعد تو بوسید نمیشه بعد تو دل بست

منو تنها بذار اینجا تو این روزای بی لبخند

که باید بی تو پرپرشه که باید از نگات دل کند

حلالم کن اگه میری اگه دوری اگه دورم

اگه با گریه میخندم حلالم کن که مجبورم

نگو عادت کنم بی تو که میدونی نمیتونم

که میدونی نفسهامو به دیدار تو مدیونم

فدای عطر آغوشت برو که وقت پروازه

برو که بدرقه داره منو به گریه میندازه

برو عشقم خداحافظ برو تو گریه لالم کن

خداحافظ برو اما عزیز من حلالم کن

دل من هرزه نبود

دل من عادت داشت که بماند یک جا...

به کجا؟

معلوم است به در خانه تو

دل من عادت داشت که بماند آنجا

پشت یک پرده نور که تو هر روز ان را به کناری بزنی

دل من ساکن دیوار و دری

که تو هر روز از آن میگذری

دل من ساکن دستان تو بود

دل من گوشه یک باغچه بود

که تو هر روز به آن مینگری....

دل من را دیدی؟

ساکن عشق تو بود

یادت هست؟

ایستاده ام
تنها  ...
پشت میله های خاطرات دیروز
این جا ...
انگشت هایم را می شمارم
یک  ...
دو  ...
سه ...
ودست های تو در هم فرو رفته اند
تو ...
غزل را مشت مشت به حراج گذاشتی
که مهربا نی ات را ثابت کنی
ولی ...
ولی نفهمیدی که من
آن سوی خیابان
انتظارت را می کشم
تو بی وقفه فریاد کشیدی...
و من ...
دیگر آزارت نمی دهم
زین پس ...
قصه هایم را برای هیچ کس تعریف نمی کنم
مطمئن باش...
هنوز هم قافیه را به چشمان تو
می بازم ...
مطمئن باش  ...   !

و همچنان لحظه های زندگی ام بی تو سرد است

یک روز دیگر با دلتنگی گذشت

و همچنان دلم هوای تو را کرده است

روز های سرد زندگی ام بی تو میگذرد

اما هنوز هم به یادت هستم.....

و قطره های اشک از چشمانم سرازیر میشود

اما من هنوز در کنار تو هستم و با خاطراتت زندگی میکنم

و از لحظه طلوع با یاد و نام تو تا غروب سر میکنم

امروز بدون تو گذشت فردا نیز می آید

و مطمئن باش فردا را نیز بدون تو میگذرانم

ولی با عشقت این لحظه های بی تو بودن را

با همه غم و غصه هایش میگذرانم....

گریه کردم و نوشتم نازنینم یا تو یا مرگ

به تو گفتم باورم کن میون این همه دیوار

تو با خنده ای نوشتی هم قفس خدا نگهدار....

بنویس مهلت بودن یه نفس بود

سهم من از همه دنیا یه قفس بود

بنویس که خیلی وقته واسه تو گریه نکردم

سر رو شونه هات نذاشتم مثل دستات سرد سردم...

من که تو بن بست غربت زخمی از آوار پاییز

فکر چشمهای تو بودم با دلی از غصه لبریز

شب عاشقونه من که حروم شد

مهلت بودن با تو که تموم شد

ندونستم باید از تو میگذشتم

وقتی از غربت چشمات می نوشتم....

در زير اين همه آسمان و سوز

دارم قصه هاي هزارويک شبم را با تو همچو خيال مي بافم

و تو در کنار آتش نشسته اي

قهوه ات را بي خيال مي نوشي

و فراموش کرده اي که

فال من تلخ تر از اين فنجان است

لحظه ، لحظه ی تنهایی من با تو و به یاد تو پر میشود و بدان تنها تو دلیل زنده بودنی ...

با تو ای همسفر نور از همه بیگانه میشم

با تو تفسیر یه واژه شعر عاشقانه میشم

لمس دستان تو به زیبایی حس دلتنگی پروانه برای گلی زیباست.....

و چشمانم بیقرار گریستن بود، تا شاید قطرات باران ابرهای غصه ام، مرهمی باشد بر التهاب دلتنگی های گاه به گاه که با اندک غفلتی از کوله بار تنهایی ام بیرون می پرند و حس کوچک خوشبختی ام را به تمسخر می گیرند و با خنده های سرمستانه شان دلم را به عزای دوری دستانت می نشانند.

آن هنگام، بی تاب تر از همیشه، در پس ویرانی های کوچه دلم به دنبال تو می گردم تا سر بر شانه های مهربانت بگذارم و با گریه هایم به هجوم دلتنگی ها بخندم. اما . . .

آری، تو نبودی و چشمانم بیقرار گریستن بود. . .

در این ترانه بی تو ماندن

در این لحظه های بی تو

حس بودنت

شنیدن تپش های قلبت

از مرز فاصله ها

از نگاه چشم های تو

تمام انتظارم شده است.......

غرور نذاشت بهت بگم بعد از خدا دوست دارم

حالا نشستم یه گوشه دارم ستاره می شمارم

تنهایی عین یه تبر شکسته برگ و ریشه مو

سوزونده آفت غرور از حـالا تا هـمیشه مو

اگر بهت گفته بودم  حالا تو مال من بودی

من تو خیال تو بودم  تو تو خیال من بودی

کاش که میون من وتو تو اون روزها حصار نبود

هیچی میونمون به جز دلای بـی قـرار نبود

انگارکه تقدیرنمیخواست تو در کنار من باشی

منم بهار تو باشم تو هم بهار من باشی

یه خلوت ساکت وسرد انگار اسیرمون شده

نمی شه فکر دیگه کرد ما خیلی دیرمون شده

جدایی دستای ما یه اتفاق ساده نیست

سواره هرگز با خبر از غصه پیاده نیست

تو رفتی حالا دیگه اونور دنیا خونـته

انگار نه انگار که کسی اینور آب دیوونـته

ولی با تو فقط با تو ... هزاران گفتنی دارم

بی جهت نیست که هی می بارم

پی رازیست درین نزدیکی

پس پستوی گریز کلمات

پس فردای دریغ فریاد

هی هی می بارم و به خود می گویم های های گریه کنم

رخ او در نظرم می شکفد همه ام محو رخش همهمه ام محو و تمام...............

و فقط می بارم.